Şaşkınlık dalga dalga içime yayılmıştı. Bu acele neydi?
Nereye, neye yetişiyorduk? Sanki görünmez bir saat tik tak diye çalışıyor, biz de farkında olmadan onun peşinden sürükleniyorduk.
Tam yanımda oturan Uras’ın nefesini duydum. Bastırılmış, sıkıntılı bir soluktu bu.
Bakışlarım istemsizce masanın karşısına, o kadına kayıverdi. Zaten bana bakıyordu. Öyle sıradan bir bakış değildi; insanın boğazına dolanan, “yerini bil” diyen cinsten. Dayanamadım. Gözlerimi aniden çektim.
Ne yapacaktım? Şu an elimi masaya vurup itiraz etsem, sandalyeyi geriye itip buradan koşar adım çıksam…
Sonrası ne olurdu? Bu sorunun cevabını hayal etmek bile cesaretimi kırıyordu.
“İtirazı olan var mı?” Yaşlı adamın sesi uğultuyu bıçak gibi kesti. Kimse konuşmadı. “Ben de öyle düşünmüştüm” dedi sak
