AVİN
Hastaneden dönerken ağrım biraz hafiflemişti ama yan koltuğa bıraktığı torba utancımı iki katına çıkarıyordu. Önce yatak meselesi, şimdi de benim için bunları almış olması… Daha önce hiçbir erkek benim için ped almamıştı ki zaten.
Başımı geriye yaslayıp gözlerimi tavana diktim. İçimden homurdandım:
“Allah’ım, ben bu adama muhtaç etme dedikçe daha çok ediyorsun… Dualarım sana ulaşmıyor mu ne?!”
Gözlerimi yola diktim; bir an bile ona dönüp bakmadım. Aklım hâlâ regl günümün erken gelmesindeydi. Doktora sormak istemiştim ama dilim varmamıştı. Böyle bir şey nasıl sorulurdu ki? Onun söylediği şey yüzünden mi erken başlamıştı? Bu, artık gerçekten kadın olduğum anlamına mı geliyordu? Aklım almıyordu.
Ne bana yaptıklarını unutabiliyordum, ne de kendimi onun karısı gibi hissedebiliyordum.
