Arslan, sonbaharın güneş yüzlü ayazında balkondan uzaklara dalarken biten sigarasının yerine yenisini yaktı.
Zöhre kadın, köşedeki sedire oturmuş elindeki tespihi ağır ağır çekiyordu. Derin bir nefes aldı; Avin’in çığlıkları en çok onun yüreğini delip geçiyordu ama yine de ortalıkta görünmemişti. Karı koca arasına karışmak ona düşmezdi.
“Söylemedin değil mi?” dedi kısık bir sesle. “Ondandır bu hâli…”
Arslan, dudaklarının arasındaki sigarayı sertçe çekti. Sigara bile tükenmeden bir iki nefes dayanabiliyordu ona. Daha fazla kendini tutamayarak bitkin bir hâlde babaannesine döndü.
“Bilirse durmaz, gider! Hepsi bir rapora bakar!” diye tısladı. “Koca aileyi amcamdan zamanında koruyamadılar ki şimdi bir kızı nasıl korusunlar?!”
Zöhre kadının gözleri dolarken oğlunun avluya zafer nidasıyla
