İbrahim denen adam her şeyi düşünmüş buzdolabını ağzına kadar değişik yiyeceklerle doldurmuştu. Çay suyunu koydum, yumurta iyi olurdu ne zamandan beri yememiştim. Masayı donatırken Elvira geldi…
“Günaydın” Birbirimize bakıp güldük… İkimizin de hali haraptı ama mutluyduk…
El birliğiyle masayı hazırladık ilk çaylarımızı koyup erkeklerimizin kalkmasını beklemeye başladık…”Ne olacağımız belirsiz olsa da, kurtulduğumuzda ne yapacaksın”
“Hayallerim o kadar çok ki, çocukları çok seviyorum. Kreş açmak isterim, mesela böyle bir yerde ne güzel olurdu”
“Sen prenssin okuduğum kitap veya filmlerde siz soylular doğurur, çocuklar dadıların elinde büyür diye anlatılır”
“Geçmişte öyleymiş, hele ilk erkek çocuk çok özenle büyütülür, eğitilirmiş. Şimdi öyle değildir herhalde. Uzun çok uzun süredir asale
