Hanım ağayı gördüğümde şaşkınlıktan neredeyse dilimi yutacaktım. Ufacık tefecik bir kadın, yüzünde başarının getirdiği mağrur tebessümle bize doğru yürüyordu.
Gülnihal’i elinden tuttum, Santino’yu da bizi kurtaran kişi olduğu hakkında bilgilendirdim. Yanına yürüdüm.
“Siz olmasaydınız dördümüzde ölecektik. Nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum” Uzandım elini tuttum öpüp başıma koydum, eliyle yavaşça saçımı okşadı…
“Kurtuldunuz ya sevincim sonsuz… Benim evime misafir olacak kişileri öldürmeye teşebbüs eden, saygısızca evimi basan kim olursa olsun affetmem”
“Ne dilerseniz dileyin benden”
“Karşılık için size yardım etmedim. Ama bir gün birinin başı belaya girip te, sizin yardımınıza ihtiyaç olursa kapınızı çalarım. Neden derseniz sizi kurtarmam daha önce yardım ettiklerim sayesinde oldu”
