Meyra
Toplantılarım bittiğinde aç ve yorgun hissediyordum. Aç, yorgun ve hâlâ Doruk'u görmeye hazır değil... Çünkü ona sığınmaktan nefret ediyordum. Bir sorunum olduğunda ona yakınımda ihtiyaç duyuyor olmak beni deli ediyordu. Ona muhtaç olmayı reddediyordum işte. O gelip geçiciydi. Bir gün ondan sıkılacaktım ve gidecekti. O zaman geriye bir tek ben kalacaktım. Yalnız, hür ve kimseye ihtiyaç duymayan ben... Bu nedenle kendime biraz daha zaman ayırmaya karar verdim. Adımlarımı toplantı odasından asansöre, oradan da Özge'nin adasına doğru yönlendirirken, ne yemek istediğimi düşünüyordum. Özge'yi de alıp öğlen yemeğine gidebilirdim. Bu benim için yeterli bir kaçış süresi olurdu sanırım.
Kaçıyordum... Şaka gibiydi ama yıllar sonra ilk kez, kendim dışında birinden kaçıyordum.
"Sen beni dinle
