“Ben son derece normalim Said Bey,” bunu söylerken gülmemeye çalışıyordu. Tekrar sıramızda ilerlemeye başladık.
“Bütün anormal insanlar kendilerinin normal olduklarını düşünürler zaten.”
Zeynep küçük bir kahkaha attı, “Hiçbir zaman geri adım atmazsın değil mi?” diye sordu bu kez. “Her zaman son sözü söyleyen sen olmalısın.”
“O kadar da burnu hava da değilim” dedim gülerek, “O kadar istiyorsanız son sözü söyleyebilirsiniz hanımefendi. Ben bir beyefendiyim.”
“Ah ne demezsin!” Zeynep elinin tersiyle alnına dokunarak dramatik bir hareket etti, “Agresif ama oldukça nazik Bir İstanbul beyefendisi!”
Gülmeye başlamıştım. Bu kız gerçekten inanılmazdı. Elimde olmadan ona bakarak gülüyordum. Oysa bana inanamayarak bakıyordu. Bir yandan da o da gülüyordu.
“Gülebildiğini bilmiyordum,” d
