Sonbahar ayı yine gelmişti güzel şehrin üzerine. Yapraklar sararmaya başlamış sıcak hava terk ediyordu İstanbul'u. Tam beş ay geçmişti Azra'nın kayboluşunun ardından. Tam beş ay geçmişti Pınar'ın rahmini kaybedişi üzerinden.
Koskoca beş ay.
Bitmek bilmeyen gözyaşları, ağıtlar, yakarışlar hiçbir zaman eksilmemişti Yılmaz ailesinin evinde. Bir haber bekliyorlardı. İyi ya da kötü bir haber. Gece günüz televizyon kanallarını izliyorlardı. İlk zamanlarda kızlarının kayıp haberlerini sürekli veren haber kanalları şimdi ayda bir kere veriyordu hala aranıyor diye.
Bu kadar zor muydu kızlarını bulmak? Bu kadar zor muydu Pınar'ın kardeşi Azra'yı bulmak.
Kardeşinin kazağını koklayan Pınar balkonunda oturmuş dışarıda yağan yağmuru izliyordu. Bitmişti artık genç kız, tükenmişti. Doğru düzgün yemek
