Arnaldo
Peri’yle yeniden başlamamızın üzerinden aylar geçmişti. Şimdi, Napoli’deki malikanemizde, hayatımın en mutlu gününü yaşıyordum. Peri doğuma alınmıştı. Ben ise sabırla bekliyordum. Doğumuna kadar babam dayanmıştı. Annem de gelmişti. Babam ise kolunda serumla, tekerlekli sandalyede yanımızdaydı. Beni tanımıyordu… Ama olsun…
Annemi ise bir unutuyordu bir de yeni evlendikleri zamanlarını hatırlıyordu. “Sare,” dedi gülerek. “Oğlumuz mu doğacak?” diye sordu.
Annem elini tuttu. “Armani… Torunumuz doğuyor. Küçük bir Marcelli veliahtı doğuyor, hep istediğin gibi soyun devam edecek.”
“Küçük Marcelli… Ben torun sahibi olacak kadar yaşlandım mı?”
“Sen hala çok genç ve yakışıklısın. Sadece biraz unutkansın. Zaten hep özel günlerimizi unuturdun.”
Babam yorgun halde başını sandalyeye daya
