Vural’ın yüzündeki kendinden emin ifade, silah sesinin yankısıyla birlikte silindi. Göğsüne saplanan kurşunun etkisiyle geriye sendeledi, elindeki silahı düşürdü. Gözleri, Demir’e son bir kez kinle baktı ama artık her şey bitmişti.
Vural, dizlerinin üzerine çöküp boğuk bir nefes aldı. Kan, gömleğinin önüne yayılırken dudaklarından sadece tek bir kelime döküldü:
"Bu... daha... bitmedi."
Sonra başı yana düştü ve bedeni hareketsiz kaldı.
Demir, silahı hala kavrıyordu ama parmakları titriyordu. Elif, Kaan’ın başına eğilmiş, omzuna bastırarak kanamayı durdurmaya çalışıyordu. Kaan acıyla inledi ama gözlerini açık tutmaya çabaladı.
“Gitmeliyiz!” diye bağırdı Elif, gözleri yaşlarla doluydu.
Demir, son bir kez Vural’ın cansız bedenine baktı. İçinde beklediği kadar tatmin edici bir his yoktu.
