2 gün sonra...
#Ani
Ağrımaya başlayan gökyüzüyle başımı pencereye çevirdim. Karanlığa karışık aydınlığa hüzünle baktım. İçimi karartmak istemesem de geçip giden iki güne rağmen adam uyanmamıştı. Gözlerimi pencereden çekip döşekte uyuyan adama baktım.
“Eskisi gibi değil.”
Komada gibiydi. Ağlamamak için kendimi sıkarken benim yüzümden kan kaybettiği aklıma geldikçe vicdan azabı çekiyordum.
“Bıraksaydın.”
Keşke hiç gelmeseydi.
“Gelmeseydi...”
Ağzımdan kaçan hıçkırıkla cümlemi bitiremedim. Elimi ağzıma götürüp ağlamamla evdekileri rahatsız etmemeye çalıştım.
Sakinleşip elimi ağzımdan çektim. Yanağımdaki yaşları silip dizlerimin üzerinde yürüyerek adama yaklaştım. Yüzüne doğru eğilip Hatun nenenin öğrettiği gibi elimi ağzına tuttum. Parmaklarıma değen zayıf nefeslerle yüzüne bak
