Mavi Yılmaz
Kumru’nun dudaklarından dökülen; on yedi harfin birleşip üç kelimeye dönüştüğü o anda, benim söyleyecek her kelimem kifayetsiz kalmıştı.
O üç kelime… Yanlış anlaşılmaya da, Kumru’nun zaten paramparça olan psikolojisinin altına dinamit koymaya da yeterdi. Birazdan fiilen ben onun sınırlarını zorlasam da, şu an mesele psikolojisiydi. Ama bizde psikolojinin kırıntısı bile kalmamıştı. Belki de önemli olan hiçbir şey kalmamıştı.
Hayat bizi öyle uçlara savurmuştu ki, duygularımız bir hiçti artık. Ve o hiçliğin içinde uçurumun dibine adım adım yaklaşıyorduk. Sonuç belliydi aslında: En sonunda o uçurumdan atlayacaktık. Belki el ele, belki ayrı ayrı. Bunu hayat şekillendirecek ve ustalıkla önümüze koyacaktı.
Kumru, sanki bir gerçekle yüzleşmiş gibi dizlerinin üzerine çökmüş, ellerin
