Mavi Yılmaz
Tam anlamıyla olduğum durumu açıklamak gerekirse: Çıkışı olmayan bir labirent değil, tam anlamıyla bir kasırgaydım. Ve bu kasırga bendim. Güçlüydüm; etrafımdaki herkesi içine çekiyor, hayatlarını altüst ediyordum. Ama aynı zamanda onların hayatından da çıkamıyordum. Ne onlar beni bırakıyordu, ne de ben onları bırakmak istiyordum. Karşılıklı, tuhaf bir anlaşma gibiydi bu. Herkes bulunduğu durumdan memnun değilmiş gibi görünüyordu ama aslında memnundu da… Saçma bir döngüydü. Sürekli gitmek istiyordum ama gidemiyordum. Ne giden gidebiliyor, ne kalan kalanı bırakabiliyordu. Saçma sapan bir girdap. Ben ise iyice kafayı yemeye başlamıştım…
Afran’ın kollarında eriyip biterken kaç şarkı çaldı, biz kaç şarkıda dans ettik bilmiyorum. Ne bulunduğum ortamdaydım, ne de bulunduğum adamlayd
