Gece kasabayı usulca sararken, Elif bir süre pencerenin önünde donakaldı. Gözleri kapının önüne bırakılan o tehdit notuna takılıydı. “Sıra sende, Lara.”
Lara’nın elleri titriyordu. Kâğıdı buruşturmuştu ama içerdiği anlam, zihnine kazınmış gibiydi. Elif, göz ucuyla onu izlerken içinde yükselen korkuyla savaşmaya çalışıyordu. Bu artık küçük bir oyunun parçası değildi. Bu, çok daha eski bir hesabın yeniden açılışıydı. Geri dönüşü olmayan bir şey başlamıştı.
“Lara, bu gece yalnız kalamazsın,” dedi kısık bir sesle. “Benimle kalacaksın. Gerekirse silahı bile çekerim.”
Lara başını salladı ama ağzını açamadı. Sanki kelimeler boğazına dizilmişti. Sessizce odasına gitti, ama uyumadı. Gözleri tavanda, zihninde o not, kalbinde geçmişten gelen uğursuz bir hisle.
Aynı saatlerde Kuzey, limandaki kaya
