Kasaba meydanındaki direniş, Ziya için bir yenilgiden fazlasıydı. Bu, yıllarca kurduğu düzenin halk tarafından reddedilmesi, korku duvarlarının yıkılmasıydı. Ama Ziya Efendi, bir ömrü kolay kolay bırakacak biri değildi. Onun lügatında “geri çekilmek” değil, “gizlenip daha sert vurmak” vardı.
Kuzey, Lara ve diğerleri direnişi büyütmeye kararlıydı. Okul binası artık sadece bir sığınak değil, direnişin kalbiydi. Gençler içeride eski sandalyeleri tamir ediyor, elektrik kesintilerine karşı jeneratör kuruyordu. Kasabanın kadınları çocuklara göz kulak oluyor, yaşlılar nöbet yerlerini bildiriyordu.
Elif, telsizle gelen haberleri bir duvara işaretliyor, harita üzerinden Ziya’nın adamlarının hangi sokaklara yayıldığını gösteriyordu.
“Dün gece 3 minibüs mezarlık tarafından indi. Bugün sabah saat 7
