Aradan bir buçuk hafta geçmişti. Ural'ın sadece ilaçlarını verirken yüzünü görüyordum neredeyse. Onu ne kadar az görürsem o kadar iyiydi benim için. Böylece bu azaptan kurtulmuş olurdum. Canım yanıyordu onun yanındayken. Uzağımda olması daha iyiydi diye düşünüyordum. Sabah bir haftadır yaptığın gibi onun kahvaltısını masaya hazırlayıp, kendim için bir tepsiye koyarak odaya çıkıyordum. O sırada Ural odasından yarı çıplak bir şekilde odadan çıktı. Elinde bir havlu kafasını kuruluyordu. Bakışları üzerimde yoğunlaşınca başımı başka bir yere çevirdim. Böyle bir şekilde odadan çıkmaması iyi olurdu, ama benim düşünceme asla önem vermezdi. Sonuçta bu ev onundu ve ben buraya sonradan gelmiştim, misafir gibi birseydim. Hâlâ aynı yerde durduğumu sonradan fark ettim. Yavaş yavaş çıkmaya başladım basam
