Yüksek zekalı bir adam olarak, kendime alt zekadan bazı dostlar edinmiştim.
Kimi zaman canımı sıksalar da, arada bir böyle işe yaradıkları oluyordu.
Kapıyı çalan Emirhan'dı. Tabii Emirhan'ı yalnızca işe yaraması için bulundurmuyordum hayatımda. Kabul edilmesi kolay olmasa da çocukluktan beri en yakın dostumdu Emirhan.
İsmini zihnimde bu kadar tekrar ediyor olmam ürpertmişti beni.
Kazık kadar herifin adını ne diye böyle tekrarlıyordum?
-Kapa kapıyı, kapa!
Ayakkabılarını iki parmağına takmış, giydiği eşofman takımı florasan gibi parlarken saçı sakalı birbirine karışmıştı.
Sırtını kapıya yaslayarak gözlerini kapattı.
-Sakın... Kapıyı açma. Sakın! Çok koştum. Oh!
Gürültülü nefes alışına bir son verip elini alnına vurdu.
-Astımım tuttu resmen! Sen... Sen niye böyle geç açtın k
