31. Bölüm: Avluda Kırılan Duvarlar
Avlu gecenin içine gömülmüş gibiydi. Taş zemin, gündüzden kalma sıcaklığını çoktan yitirmiş; ay ışığı ise sanki yere serilmiş ince bir örtü gibi her şeyi soluk bir renge boyamıştı. Rüzgâr, duvarların arasından geçerken kısa fısıltılar bırakıyordu ardında. Ne şehir vardı bu gecede, ne dünya… Sadece bir kadın, bir adam ve uzun zamandır aralarında biriken kelimelerin ağırlığı.
Devran birkaç adım önde yürüyordu. Sahra ise onun arkasından, mesafeyi ne açarak ne de kapatarak ilerliyordu. Sanki ikisi de aynı yere değil; aynı duygunun içine yürüyordu.
Avlunun ortasında durdu Devran. Yavaşça döndü. Sahra’yı karşısında, ay ışığının yarım aydınlatmasıyla gördü. Yüzünün bir tarafı karanlıkta kalmıştı. Bu, Devran’a çok tanıdık geldi; Sahra’nın hep yarım görünmesi g
