Aynanın karşısında aptal aptal sırıtırken, dün yaşadıklarımızı düşünüyordum. Hastaneden çıktığım günün üzerinden yaklaşık iki hafta geçmişti. Biraz dekanlığın verdiği zorunlu istirahat izni sebebiyle, biraz da etrafımdaki evham kumkumaları yüzünden evden dışarı adım atamıyordum. Babam dükkanı fazla ihmal ettiği için tedirgin olmaya başladığında, Alper abi "Sen bizim kızı merak etme, gerekirse onu eve kilitler öyle giderim işe. Gözün arkada kalmasın. Git ekmek teknenin başında dur yiğidim, daha ele karışacak, torun torba büyüteceksin." demiş ve babamın hassas noktalarına çalışarak onu gitmeye ikna etmişti. Annem ne kadar gitmek istemese de babamın yalnız kalması içine sinmediği için gitmek zorunda kalmıştı. Onların gidişinin ardından yani yaklaşık üç gündür de Alper abi kapıdan çıkar çıkmaz
