Farah.
Lina'nın arkasından bakarken derin düşüncelere tekrar dalmıştım. Bir çok şey söylemişti ama dediklerinden hiçbir şey anlamamıştım.
Daha fazla düşünmedim. Telefonumu çıkarıp Ozan'ı arayacaktım ki bilinmeyen bir numara beni aradı.
"Alo?"
"Farah'la mı görüşüyorum." Duyduğum tanıdık sesle Adile Hanım olduğunu anladım.
Heyecanla yaslandığım yerden doğruldum.
"Evet benim Adile Hanım. Bir şey mi hatırladınız?" Şuan Gülistan'ın soyadını hatırlamasını her şeyden çok istiyordum.
"Evet kızım hatırladım. Gülistan'ın soyadı Büyük." dediğinde gülümsemem tüm yüzüme yayılmıştı.
Büyük bir minnetle, "çok teşekkür ederim Adile Hanım. Öyle yardımınız dokundu ki size ne kadar teşekkür etsem azdır." dedim.
"Olur mu kızım. Elimde büyüdün sen benim. Keşke daha fazlasını bilsem de anlatsam."
