Lina.
Tam bir ay geçmişti. Zaman su gibi akıp geçiyordu ama Zahir gelmiyordu. Günler geçtikçe onun geleceğine dair umudum sönüyordu. Ama yine de tamamen umutsuzluğa kapılmış değilim, içimde küçük de olsa hâlâ bir umut var.
Bu geçen sürede her günüm aynı geçiyordu. Sabah kalkıyor ve akşam olunca geri yatıyordum. Arada bir kapının önüne çıkıyor biraz bahçede dolanıyordum. Burası medeniyetten çok uzaktı. Lorenzo ve Enzo'dan başka kimsenin yüzünü görmüyordum. Ha birde doktorum var tabi. Hamilelik sürecimi takip ediyor.
Enzo'yu gördüğüm zaman çok şaşırmıştım çünkü aracını aldık diye üzüldüğüm adam meğer Lorenzo'nun en yakın arkadaşıymış. Lorenzo bizimle kedinin fareyle oynaması gibi oynamıştı. Ve biz hiç birini fark edememiştik. Çok kötü bir durumdaydık ama dua etmekten başka çarem yoktu.
