İki gün önce Farah'tan...
Sandalyeme oturmuş boş boş oturuyordum. Daha doğrusu sıkıntıdan patlamak üzereydim. Babamın ölümünün üzerinden tam yüz otuz altı gün geçmişti ve ben hâlâ onun katilinden bir iz bulamamıştım. Sahi, ne zamandır bu kadar beceriksiz oldum ben. Babamı öldürenleri bile bulamıyordum. Bu halimden gerçekten utanıyordum.
Hatırladığım anılarla elimde ki kadehi tek de başıma diktim. Alkolün boğazımda bıraktığı yakıcı his bile o görüntüleri silmeye yetmiyordu.
"Yakışıklı piç hâlâ Zahir'in yanında mı?" Elimde ki kadehi çevirirken karşımda Kenan oturuyordu.
"Zafir Bey'den mi bahsediyorsunuz?" diye soruma alayla karşılık verdi. Bu çocuğu neden hâlâ yanımda tutuyorum ki? Babamı bile koruyamayan beceriksizin tekiydi.
Elimde ki kadehi sertçe masaya bıraktım.
"Kenan!" dedi
