Lena, günün en sevdiği saatine kavuşmuştu. Onu boğan dar elbiselerden kurtulmuş rahat bir nefes alabileceği geceliklerinden birine girmişti. Az önce Bayan Jeliu onu son kez kontrol edip günü bitirmişti ve Lena huzurla kendini yatağına atmıştı.
Bu rahatlığa öyle alışmıştı ki bir gün olurda bundan mahrum kalırsa zorlanacağını tahmin ediyordu.
Fakat bu ara her gün yaptığı gibi çekmecesinden Leo için dokuduğu mendili çıkardı. Altın iplikten ona bir hatıra kalsın istiyordu. Hep yanında taşıyabileceği güzel ama kesinlikle sırıtmayacak bir dokuma... Lena bunu bir an önce tamamlayıp ona vermek için çok heyecanlıydı.
Yatağında bunu yeterince iyi göremeyeceğini bildiği için hala yanan şöminenin yanına, yere oturdu. Beyaz mendile dikkatle çizdiği kraliyet amblemini şimdi altın iplikten dokuyordu.
