Herkes dinlenmek için çadırlarına çekilmişti. Altair ise çadırında düşünceli bir şekilde oturuyordu. İsyancıları bitirmek... Bu onun hiç ama hiç işine gelmiyordu. İsyancıların bitmesi demek, Orkent'e bir ihtiyacı kalmaması demekti. O kadar orku da boşu boşuna besleyemezdi. Dahası maden de platin ve zümrüt bulunmuştu. İsyanın bitmesi bir yönden iyiyken diğer yönden değildi. Bu kararı vermiyordu. Prensesin kanatları altında başkente gidebilir. Güç kazanabilirdi. Fakat bu aynı zamanda riskliydi. Prensesin ayağı bir kez kayarsa bu sefer Altair da onunla sürüklenirdi. Oysa ki burada güçlenip giderse daha geç ama daha güçlü giderdi. Fakat prensesle evlenme şansı vardı. Böyle bir fırsatı kaçırmakta büyük bir ahmaklık olurdu. Doğrudan saraya girmek... Saray demek rüşvet demekti. Yolsuzluk demekti.
