Bir gökyüzüne hasret kalmış, ayaz güneş
Değişiyormuş insanoğlu. ' kişi yedisinde nasılsa, yetmişinde de aynı olur " ifadesini kendince yalan buluyor Esengül. İnanmıyor bu söze. Geçmişine dönüp yedi yaşına bakıyor, on yedi yaşına bakıyor birde şu yaşına bakıyor da hiçbiriyle aynı olmadığını görüyor.
Büyüdükçe anlıyor ki, geçmiş öyle sırtını dönüp küserek kapı baca kilitlemeye benzemiyor. En olmadık zamanda kapıyı pencereyi telef eden bir fırtına misali evinin baş köşesine düşüveriyor.
Yine böyle, karanlığın en koyu saatlerinde Esengül'ü yoklamış olacak ki derdini defterine döküyor içinden geçenleri.
...
Bu kez katilim koynuma eş diye aldığım adam diye başlıyor.
Öncesini bir Önce ki sayfalara anlatmış olacak ki böyle devam ediyor.
Bende yine deprem. Bende yürek yine enkaz.
Ooo!
