GÖLGE VEREN AĞACIN DALLARI ÇABUK KURUR
Allah, der ki; kimi benden çok seversen onu senden alırım... ve ekler , onsuz yaşayamam deme, seni onsuz da yaşatırım...ve mevsimler geçer, gölge veren ağaçların dalları kurur, sabır taşar, canından saydığın yar bile bir gün el olur.. aklın şaşar, dostun düşmana dönüşür, düşman kalkar dost olur, öyle garip bir dünya işte.. olmaz dediğin ne varsa hepsi olur.. düşmem dersin düşersin, şaşmam dersin şaşarsın.. en garibi de budur ya, öldüm der durur, yine de yaşarsın."
......
Mevsimlerden yazın en kızgın olduğu zamanlardı. Sabah serin esen hava, öğlen sonuna doğru, beyinleri fokurdatan kızgın güneşe teslim etmişti.
Esengül böyle bir sıcağın altında, eli karnının üzerinde toprak yolda yalpanarak yürüyor, dilinde bilmediği şiirin mısralar
