Beni bilirsin bilmesine de ses etmezsin!
1981
Niğde /Çamardı
Yıllarım; karanlık küçük bir odanın içinde, pencereden sızan günışığının yansımasında uçuşan toz taneciklerini yakalamaya çalışmakla geçti..
Babamın ilçeden aldığı kırmızı naylon bir ayakkabım vardı.. Hiç eskimedi. Dış kapının yanında duran, tahta ayakkabılığın üzerinde tozlandı durdu öylece..
Eskimedi çünkü Ben hiç dışarı çıkmadım o yaşlarda.
Tenimi güneş kavurmadı mesela. Ya da ellerimde hiç şekil almadı çamurdan tencere tava..
Güzel gelinlikli bebeklerim oldu olmasına da, istedim ki dışarıda bağırış çağırış oynayan çocuklar gibi ses çıkarsın..
Zaten konuşamadıkları için ağızlarını hep diktim. Yada hiçbirinin saçı yoktu..
Perde açmazdım çoğu zaman, büyüdükçe anladım küçüklüğümü kaybettiğim günleri
