Anlayamıyor ya da anlamak istemiyordum. Annemin söyledikleri o kadar saçmaydı ki! Çocukluğumu geçirdiğim, kardeşim dediğim adamdı Çınar. Bu ne saçmalıktır!
“Anne, lütfen saçmalamayı kes.”
Gözlerimi sıkıca kapattım. Annemin ‘ben ne diyorsam o olacak’ ifadesini görmek istemiyordum! Böyle bir şeyi nasıl düşünebiliyorlar aklım almıyordu!
“Sen benimle nasıl konuşuyorsun? Ayrıca saçmaladığım falan yok benim. Kesin olarak Çınar'la evlenmenizi istiyoruz.”
Kapattığım gözlerimi aralayıp öfkeyle baktım ona. Kimse bana seviyor musun diye sorma gereği duymuyordu. Bu hayatta hep bir şeylerin bana diretilmesiyle bu yaşa kadar gelmiştim. Fakat artık bunu istemiyordum. Benim de ‘hayır’ deme hakkım vardı. Özellikle böyle büyük bir konu hakkında!
“Onunla birlikte büyüdük biz! En büyük şahidi sensin. A
