Onu beklemiyor oluşum sesimde şaşkınlığı işitmeme sebep olmuştu.
Babamın cenazesine bile saygısı olmayan adamın oğlu, Yavuz Saye. Tam karşımdaydı.
Onların gözünde her ne kadar düşman olsak da babam bizi onlara düşman yetiştirmemişti. Tatsız şeyler yaşadıklarından bahsederdi fakat kısa keserdi. Onlarla tanıştıktan sonra fark ettim ki saygıyı da sevgiyi de bilmeyen bir aileydi Sayeler. Empati yoksunuydular. Tek dertleri para, şan, şöhretti. Ne yazık.
"Hazan'ı almaya geldim."
Kendinden oldukça emin oluşu kaşlarımın çatılmasına neden oldu. Bakışları bana meydan okurcasına yalnızca gözlerimdeyken baştan aşağı sözüm onu.
Onu en son bir yıl önce büyük bir ihalede görmüştüm. Dünya sanki onun elleri arasındaymış gibi davrandığına şahit olmuştum. Fazla değişmediğini fark ediyordum. Hala ukala
