“Sen aklını kaçırmışsın.”
On üç.
“Bunu yaptığına inanamıyorum.”
Sekiz.
“Bunu nasıl başardın aklım almıyor.”
Dört.
Kardeşim karşımda oturmuş bilmem kaçıncı kez aynı cümleleri ısıtıp ısıtıp önüme sürüyordu. Bir şey fark ettim. Her söyleyişinde sanki biraz daha sinirleniyor ve daha da hiddetle sözcükleri ağzından çıkarıyordu. Kaşlarım bu farkındalıkla havalandı. Onun kendi kendini sinirlendirme sonunda da kriz geçirtme özelliği vardı. Bunu ilk evden kaçtığımız ve o iki yaratığı öldürdüğüm gecesinden tam bir ay sonra görmüştüm. Bana yine aynen bu şekilde saydırıyor yetmiyor sesi daha da yükseliyordu ve sonun da birkaç eşya kırmadan rahatlayamıyordu. Ya da benden sağlam bir yumruk yemeden nefesini düzgün alamıyordu.
Düzgün nefes alamadığı için beynine git
