Yazar'dan;
Kutay&İlkim
Kutay bir buçuk ayın sonunda biraz daha toparlanmıştı. Hâlâ bir saniye bile çiçeğinin adını anmaktan vazgeçemiyordu. Gecesi gündüzü bir çift göze, bir tatlı gülüşe kapılıp sürükleniyordu. Ama babasının ondan habersiz ortaya attığı bu söz olayını çözmek zorundaydı. Zavallı bir kızın umutlarıyla oynamak ona yakışmazdı.
Babası dükkana çağırıp eline tutuşturduğu yüzüğü takacaksın, hakkımı helal etmem demiş ortaya baba hakkı koymuştu.
Yüzüğü bir kez olsun parmağına takmamış, sanki içini daha da yaksın diye cebine koymuştu. Onu tek başına bırakan, ölürcesine sevdiği adamın gidişinin bir nişanesi olarak yanında taşıyordu.
Üstüne başına çeki düzen vererek İlkim'le buluşacağı kafeye gitse de akşamdan kalmalığı gözlerinden okunuyordu. On dakika sonra gelen kızla masada
