Bir saat sonra:
Kapı gıcırdayarak açıldığında, gözlerimi bile kıpırdatamadım.
Nefesim göğsüme sıkışmıştı. Ellerim titriyor, başım zonkluyordu.
İçeriye giren adam, diğer maskeliye doğru ilerledi. Onun adımları bile diğerinden daha sert daha acımasızdı.
“Patron,” dedi sesi gergin ve sinirliydi. “Baran gelmeyecek.”
Diğer adam, telefonu bir kenara fırlattı. Dudaklarının kenarına pis bir gülümseme yerleşti.
“Bunu tahmin etmeliydim,” dedi sırıtarak. “Kadınına böyle mi sahip çıkıyor.Yazık.”
Kalbim paramparça oldu.
“Baran…” diye fısıldadım ama sesim o kadar cılızdı ki kendim bile duyduğumdan emin değildim.
Adam yüzünü bana çevirdi, maskesinin ardında iğrenç bir gülüş saklıydı. “Ne oldu prenses, kalbin mi kırıldı?”
Gözlerimi kapattım.
Bunu yapmazdı.
Baran bunu yapmazdı.
Ama yapmıştı.
