Gözlerimi açtığımda yanım boştu. Elimi yatağın diğer tarafına uzattım ama soğuktu. Baran çoktan gitmişti.
İçimde tuhaf bir boşluk vardı. Sanki dün gece burada olduğuna dair tek kanıt, hâlâ üzerimde hissettiğim sıcaklığıydı.
Yavaşça kalkıp odadan çıktım. Merdivenleri inerken annemin bakışlarını üzerimde hissettim. Mutfaktan çıkmış, ellerini önünde birleştirmiş bana bakıyordu.
“Baran çıktı.” dedi sadece.
Durdum. Ona baktım. “Baran mı?”
Annem kaşlarını çattı. “Evet ama neden gecenin bir vakti odanda kaldı anlamış değilim.” dedi, geçiştirir gibi.
Tam ağzımı açacaktım ki elimi tuttu. Serçe parmağı bile buz gibiydi. Beni süzerken sesi alçaldı. “Nasıl yani?''
Gözlerimi kırptım. “Ne nasıl?''
Elimi sıkıca kavradı. “Ayrıldınız mı yoksa barıştınız mı?''
Yutkundum. “Anne, konuşmak istemiyorum
