Kural tanımayan bir maçın tam ortasında yerimizi almış, stada biletsiz giriş yapmıştık. Kale arkasından değil, maraton tribününden maçı izliyorduk. Ama kimi izliyorduk? Kendimizi. Kaleci vardı. Orta saha oyuncusu vardı. Defans vardı. Hepimizin bir görevi vardı yeri geldiği zaman kullandığımız. Kendimizi hem izliyorduk, hem stadın ortasında meşin yuvarlağın peşinden koşuyorduk. Hepimiz gol atmak isterken top gelip bizi sırtımızdan vuruyordu.
Adi top. Piç top. Hain top. Nalet top. Patlatacağım o topu. Parça pinçik edeceğim.
"Sessiz olun bak," dedim bizim eve girmeye çalışırken.
Murat 12 dakika 1 saniye baygın kalmış, sonra ayılmıştı. Ensesine vurmuşlar, bilgisayarını elinden almışlar. Bayıldığına veya Dilara'ya bir şey olacağı ihtimalini düşünmüyor, "Gitti gül gibi MacBook'um," diye ağlan
