"İnanamıyorum," dedim bağıra bağıra. Hala müdür yardımcısının odasında birbirimize sarılmış, mutluluk saçıyorduk bu berbat okula. Okulda mutluluk adına bir adet rakam bile yoktu.
"Ben de Ezgi," dedi sessizce. Geri çekilmemize sebep olan sevimsiz ses, "Bakıyorum da pek bir mutlu oldunuz," deyince dönüp ona baktık. Tabii ki mutlu olacaktık. Ağlayacak halimiz yoktu.
"Gidin de ben de kurtulayım, Nuri hocanız sizinle baş eder." Biz onunla baş etmeyelim de...
Odadan koşar adımlarla çıkmaya başladığımda yüzüm gülücükler saçıyordu. Okula girdiğim ilk dakikadan beri ilk kez gülüyordum. Neredeyse ağlamak üzereyken girdiğim okuldan güle oynaya çıkacaktım. Daha ne olsundu? Olmasındı amk.
Sınıftakilere bağırarak, "Ben gidiyorum," dedim, "Okuluma geri dönüyorum." Mutluluğumun sebebini anladılar. "Ha
