Değerlendirmeye alınacak bir hayatımız olsaydı, 10 üzerinden 10 verirdim kendimize. Neden mi? Çünkü ciddi anlamda direnmeyi biliyorduk. Yaşadığımız ve bize yaşatılan her olay, direnmeyi öğretmişti. Ayşenur, babam, Gökhan, Nuri derken o kadar çok olayla karşı karşıya kalmıştım ki, hepsini elimin tersiyle itip yoluma devam etmiştim. Etmeye devam ediyordum. Burnumuzun ucunu görmüyoruz dediğim günler dün gibi aklımdaydı. Günler, geceler geçtikçe doğru düzgün uyuyamadığım için sürekli bunları düşünüp, neler yaşadığımızı değerlendiriyordum. Her şeyin sırası öyle güzeldi ki, hepsi beni 'Daha nasıl yıkarım?' diye düşünür tarzdaydı. Bir dizi gibi izledim kendimizi. Bir film gibi heyecanla sonunu bekliyordum. Bir kitap gibi okuyordum. Eğer kitap olsaydık, 'Vay amk, kıza bak,' derdim. Ama o kitabın i
