-Şeyda
Hepimiz kapıdaydık, sanki bir aileymiş gibi ama paramparça... Erdem Miraç'a valizlerini arabaya yüklemede yardım etmiş ve tekrar kapının önüne gelmişlerdi. Vahide abisinin gidişiyle ağlıyor, bense donuk bakışlarımla sadece seyrediyordum. Güçlü kal Şeyda, her şey yoluna girecek, güçlü kal...
Vahide Miraç'ın boynuna atladı ve ikisi de ağlamaya başladılar. Miraç saçlarını kokladı Vahide'nin, sanki bir daha asla dönmeyecekmiş gibi öptü onu ve sarabileceği en sıkı şekilde sardı. Göz yaşlarını sildi, saçlarını okşadı, gözlerinden bile öptü. Sonra kulağına bir şeyler fısıldadı, o kadar içten, o kadar duygu dolu görünüyorlardı ki içim bir tuhaf olmuştu... Bu görüntü çok uzun sürmüştü ve sırada Erdem vardı. Miraç ona şöyle bir baktı ve sanki hiçbir şey olmamış gibi ona da sıkıca sarıldı.
