-Şeyda Yücel
Baygın ve ıslak bakışlarımı yerden kaldırıp Erdem'in elindeki silaha odakladığımda kafamı dik tutamıyordum. Adeta ölü gibiydim ve her an kusabilirdim, midem bulanıyordu. Kendimi çok kötü hissediyordum, hiç iyi değildim. Üstelik olaylara bir kılıf bile bulacak halim yoktu. Başım dönüyordu, su gibi ıslaktım. Gözlerimden sanki alev çıkıyor gibiydi ve dudaklarım titriyordu. Bağlı olan bileklerimi ise neredeyse hiç hissetmiyordum. Bunların hiçbirinin de önemi yoktu zaten. Şuan Erdem'in karşısındaydık, geri kalan her şey küçük saçma bir detaydı...
" Konuşsanıza! Bu kadar mıydı seni seviyorum demeleriniz ha? " diye bağırdı Erdem. O an korkuyla irkildim ve gözlerine odaklandım. Bu gerçekten Erdem olamazdı. Bu nasıl mümkün olabilirdi ki! Bizi ölüme itip, Cabir'i kurtaran Miraç'ın kar
