Herkes nihayet uyuduğunda rahat bir nefes alıp adımlarımı kapıya doğru yönelttim. Kapıyla bir dakika boyunca bakışmıştım. Ama açamazdım. Eğer açarsam sesli bir şekilde açardım ve çıt sese uyanan anne ve babam, beni sorguya çeker, odama gönderirdi.
Dudaklarımı büzüp düşünmeye başladım. Düşünemiyordum ki!
Sadece bana ihtiyacı olduğunun farkındaydım. Sadece bugün ona annesi gibi davranmam gerektiğinin farkındaydım.
İç çekip adımlarımı mutfağa yönelttim. Buzdolabını kurcaladığımda beni tatmin edebilecek bir yiyecek bulamamıştım. Adımlarımı hızlı ve sessiz bir şekilde atmaya çalışarak odama ulaştım.
Elime aldığım telefona uzun uzun bakmıştım. Nasıl diyecektim ben gelemiyorum diye?
"Açsana lan şunu!"
Duyduğum sesle kafamı kaldırıp dışarıya baktım. Hayal görüyorsun İdil! Sakinleş İdil!
