Hastane odası bana mezar oldu sanki. Sevdim, koruyamadım. Sahip çıkamadım, ve şimdi kaybediyorum, nasıl gitme derim, diyemem ki, evladımız zehirlenmişti.
"Sen, nasıl istersen öyle olsun, özür dilerim" diyip başımı önüme eğdim.
"Ben, buralarda duramam. Gideceğim bana engel olmaya kalkma." Haklıydı ne diye bilirdim ki, gözlerinde gördüğüm hayal kırıklığı, çaresizlik, öfke benim kalbimi delip geçiyor, bedenimi bin parçaya bölüyordu.
"Seni özgür bırakacağım, kimsede bir şey yapamaz, için rahat olsun."
İçimde patlayan bir volkan vardı. Kim bana çare olurdu, kim derdimi anlardı. Hiç kimse.....
"Kendine iyi bak. " diyip odayı hızla terk ettim.
Ayaklarım, beni nereye götürüyor bilmeden öylece yürüdüm. Koridorda yanımda durup birşeyler söylediler ama kimseyi umursamadan yürüdüm. Bahçeye çık
