Annem “Bir mutlu olduğun anları bir de en karmaşada olduğun zamanları asla hatırlayamazsın…” demişti bir keresinde. Bugün ne ara uyandım ne ara üzerimi değiştirip konağın cenaze evi oluşuna yardım ettim bilmiyorum. Her şey çok hızlı gelişti. Uykusunda kalp krizi geçiren Celil Amcam için gelen sağlık ekiplerinin birçok şey yapıp “Başınız sağ olsun,” demesiyle eve taziye için getirilen yemekleri servis edişimiz arasında bir saniye vardı bana göre. Ama biri sabahın dördünde olmuştu diğeri akşamın sekizinde. Ve ben bu süre zarfında Fırat Bey’i hiç görmemiştim. Görseydim eğer, hatırlardım.
Suna Anneyle Büyük Hanım’a yapılan sakinleştiricilerin etkisi geçince daha sakin bir şekilde ağıt yakmaya başlamışlardı. Çocukluğumun Mardin’de geçmesi ya da Kürt oluşum bu ağıtları anlamama yetmiyordu. Ağl
