Yalandan yapılan şeylere inanmazdım. Yalandan sevmek, şaşırmış gibi yapmak, sevindiği halde sinirlenmiş bir tavır göstermek… pek benlik değildi. Özellikle de yalandan gülümsemek konusunda çok başarısız bir insandım. Mutlu olmadığım şeylere sevinmiş gibi yapmak çok yanlış geliyordu.
Eskiden.
Son bir haftadır neredeyse her gün gülümsüyordum ve bunu içimde tuttuğum üzüntüyü dışarı yansıtmamak için yapıyordum. Her duyguyu olduğu gibi yaşayan ben, ilk defa etrafımdakiler daha fazla üzülmesin, rahatsız olmasın, daha fazla canları yanmasın diye yapıyordum.
Zordu.
Çok zordu.
Sana emanet edilen bir eşyayı seninmiş gibi kullanmak gibi garip bir histi. Gülümsediğimde yay gibi gerilen dudaklarıma her seferinde binlerce iğne batıyor gibiydi. Değer miydi bilmiyorum. Ama değse de değmese de artı
