Gün köyde, neşe içinde yapılan kahvaltıyla başladı.
Daha dün sabah uğurladıkları damat neyse ki bir günde yolunu bulmuş, tedirginliğini üzerinden atmış, çocukları ve karısının yanında huzurla tebessüm ediyordu.
Esmanın yüzünün rengi de gelmişti şükür. Dün akşama kadar ruhu çekilmiş gibi ağzını bile açmayan halinden eser kalmamıştı.
İştahla hem kendi yiyor, hem kocasının çocuklarının tabağını dolduruyordu.
“Zeliha hatun, bu gün işin yoksa hep beraber balığa gidelim artık. Torunlarım, dedeleri neler yakalıyor bir görsünler.”
Uzun zamandır gündemden düşmeyen bu teklife artık kimsenin itirazı yoktu.
Hevesle, biten kahvaltıyı toparlayıp, tekrar acıktıkları vakte de hazırlık yaptıktan sonra iki araba kurulup yola çıktılar.
Merkezden çok da uzak olmayan mesire alanına geldiklerinde
