Apartmanın ağır demir kapısının çarpması ile Halime pencereden baktı. Tarık büyük bir hızla yabancı bir arabayı sürerek uzaklaşıyordu.
Hiç tereddüt etmeden, uyuyan çocukları kocasına emanet edip üst kata fırladı. Esma’nın hali hal değildi zaten, bir şey olacağı besbelliydi.
Kapıyı tıklayınca bir zaman ses gelmedi. Sonra usul usul aralandığında Esma’nın dağılmış suratı ortaya çıktı. Bembeyaz teninde parmak izleri hiç gitmeyecek iş gibi yer etmişti.
Tartıştıklarını tahmin etmiş de gelmişti ama böyle bir canilik beklemiyordu.
Kısa boyuna rağmen hemen sarıp sarmaladı arkadaşını.
“Canım benim, kıyamam sana, ah nasıl yapar böyle bir şeyi! O gül gibi adam içinde böyle bir canavar saklasın olacak iş değil.”
Küçük bir çocuk gibi kollarına sığınıp sarsıla sarsıla ağlayan arkadaşının başını öp
