Kurtulduğumu sandığım an benim tutsaklığım olmuştu. Her şeyin güzel olabileceğine olan inancım o kadar büyüktü ki öylesine çok istemiştim ki her şeyin güzel olmasını. Olamadı aynı parkurun etrafında koşup durmuşum meğerse. Bir adım öteye gidemeden kendi etrafımda debelenmişim. Ayaklarım ondan kaçmak için çabalarken bedenimin bir parçası hep onda kalıyordu işte. Zavallı olan bendim. Akıllıca kararlar veremedim, ezildim. Acınası, kimsenin dönüp bakmayacağı, zavallı bir kızdım ben. Kurtulmak kim ben kim değil mi? Sevemezdim seveceğim tek kişi o olabilirdi ya da... Aşkın ne olduğunu bildiğini sanıyordu ama aşk ile alakası yoktu onun anlamazdı göremezdi, bilemezdi. Çok çabaladım ona anlatmak istedim ama o beni hiç anlamadı ki. Ben sadece korkusuz birkaç nefes almak istemiştim. Geceleri gözümü k
