-Olmaz Zeki amcam. Birlikte gideriz. Hem ödevlerimi yaparım.
Cihan, Zeki’ye baktı.
-Gerçekten iyi misin?
-Hımm. Sadece uykum var. Bu güzel çocuk başımda böyle talaşlı durunca uyuyamıyorum.
İyice siir olmuş gözlerle Zeki’ye baktı.
-Gitmiyorum Zeki amca git-mi –yo rum.
Cihan ilk kez Mercan’ın bu yüzünü görüyordu. Mercan mı? Cihan’a döndü ama hala bakmıyordu.
-Efendim. Siz Zeki amcanın dediğine bakmayın gidin. Ben buradayım. Sabah doktorlarla görüşüp oradan okulum geçerim.
Zeki bıkkınlıkla
-Git be kızım az laf anla. Gül iyice meraklanmıştır.
Cebinden telefonu çıkardı.
-Arayalım. Hem içi rahat etmiş olur. Yanında kalacağım. Tartışmıyorum.
Cihan sesini yükseltti.
-Toparlan gidiyoruz.
Mercan, korku ile yerinde zıpladı. Toparlanıp Zeki’nin sağlam elini tuttu. Bu sırada Ci
