ZORAKİ GELİN

Bölüm 3

Hatice’yi olduğu yerde bıraktılar. Aydan ve Ceren, Hatice ve Mercan’ın yanına çömeldiler. Aydan, Mercan’a acıyarak bakıyordu. Ellerinden tuttu.

-Özür dilerim, seni bu durumlara düşürdüğüm için affet.

Mercan, başını yerden kaldırmayıp, sessizliğini korudu.

-Affet ne olur. Bilseydim… Ahh bilseydim bu olaylar hiç yaşanmazdı.

Ceren;

-Mercan’ım Hatice teyzeyi kaldıralım.

Hikmet, tekrar karısının yanına oturmuştu.

-Mercan akşama hazırlan. Pılını pırtını topla. Bu konakta işin kalmadı.

Asiye, yerinde nazlıca salındı.

-Ehhh artık eti de Cihan ağanın kemiği de.

Mercan, anneannesinin kolunun altına girerek kaldıkları kulübeye doğru gitti.

Birkaç saat içinde ufak tefek eşyasını topladı. Buraya ne için geldiğini bilmiyordu. Öğrendiğinde ise dünyası başına yıkılmıştı. Korkmuştu ama böyle bir şey de beklemiyordu. Tüm düzeni halasının evinde küçük odasındaydı.

Asiye gün içinde odasına akşam giyinmesi için, giyilmiş fakat üzerindeki giysiden daha iyi olan kendisinden en az üç dört beden büyük elbiseyi göndermişti. Sessizce kaderine giderken Ceren’e döndü.

-Okulumun son senesi acaba Aydan ile konuşmamı sağlar mısın?

Ceren, kulübeden çıkıp soluğu Aydan’ın yanında almıştı. Az zaman sonra Aydan yanına gelip, sevgi ile ellerini tuttu.

-Söyle kardeşim?

Mercan, donuk sesle başını yerden kaldırmadan konuşmaya başladı.

-Ricam olacak.

-Söylemen yeter.

Neredeyse ağlayacaktı.

-Abine söyler misin? Okuyorum. Son dönemim.

-Nerede okuyorsun?

Ceren atıldı.

-Mimar Sinan da animasyon bölümü son sınıf

-Yaaaa…

Dedi hayretle