Odaya çıkıp kapıyı kapattı. Tüm içindeki safrayı boşaltmıştı ama hala sol yanı tarifsiz acıyordu. Pis serseri dedi. Ne zaman çaldın sakladığım kalbimi. Ağlayarak uyudu.
Uyandığında biraz sakinlemişti. Dönünce onun kollarının arasına girmişti. Cihan sıkıca sarmalayıp saçlarından usul, usul öptü.
-Özür dilerim. Bebeğim. Ben dağılırken aileme ceza vermek için dağılırken senide dağıtmışım.
Yine ağlamaya başladı. Omuzlarını silkti. Cihan’ın göğsünden de dışarı çıkmıyordu.
-İstemiyorum seni, neresini anlamadın?
-Biliyorum ve çok haklısın. İyice sokul bana… Sıcaklığını hissetmeliyim... Her şeyi söyle. Bağır aşağıla. Hayvanım kızım, gerçekten de hayvanım. Gözüm görmüyordu... Sadece ailemi cezalandırmak derdindeydim. Böyle yara aldığından habersizdim küçüğüm. Sen okuyacaktın benim gözeti
