ZÜMRÜT
Serhat beni o gün bırakıp işlerini halletmeye gitmişti . Giderken arkasında görünmeyen bir duvar örmüştü adeta . Adamlarını her yere yerleştirmişti ; ne bir telefon , ne bir mesaj , ne de bir ses … Onun yokluğunda yalnızlık odanın duvarlarını daha da daraltıyordu sanki . Ne yapacağımı bilemeden etrafı süzüyordum , ta ki gözüme duvardaki dolap şeklinde bir oyuk ilişene kadar . İçinde tozlanmış bir kutu duruyordu . Merakıma engel olamayıp kutuyu açtım .
Kutunun içinde onlarca çocuk fotoğrafı vardı . Her bir kare özenle yerleştirilmişti ; belli ki kıymetli anılar saklanıyordu içinde . O çocuk … Serhat ’tı . Her yaşından bir parça , bir hatıra vardı orada . Gülümsediği , ağladığı , belki de hayal kurduğu zamanlardan kalan bir geçmiş ... Her şeye rağmen , bu kutu beni derinden sarstı
