ZÜMRÜT
Kimseler uyanmadan , sabahın ilk ışıkları bile doğmamışken kalkmıştım . Gözlerimi açtığımda içimde tarifsiz bir sıkıntı vardı . Kendime bile itiraf edemediğim bir duyguyla yavaşça hazırlandım . Dün gece gizlice aldığım hastane randevusuna gitmek üzere , kimseye fark ettirmeden köşkü terk ettim . Şöforum hazır bekliyordu. Sokaklar sessizdi . Arabam yol alırken içimdeki fırtına daha da şiddetleniyordu . Hangi ışıklardan geçtim , kaç sokak aştım , hiç hatırlamıyorum . Gözümü bir açtım , hastanedeydim . Tüm yol boyunca düşüncelerim beynimde dönüp durmuştu : Serhat 'ın haberi olmadan böyle bir karar vermem , karnımdaki bebeği aldıracak olmam , töre , ölüm korkusu … hepsi üst üste gelmiş , nefesimi kesmişti .
Ama doğuramazdım onu … O masum yavruyu , bu karanlık dünyaya getiremezdim . He
